Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνδέονται συχνά  όχι μόνο με πρόδηλες πράξεις βίας, αλλά και με αυτές που επιτρέπονται από το κράτος και δημιουργούν την εντύπωση της νομιμότητας. Είμαστε αντιμέτωποι με την απροθυμία ή ακόμη και την άρνηση του κράτους και μέρους της κοινωνίας να ανταποκριθεί στο αίτημα αναγνώρισης και τήρησης των ατομικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακραία φτώχεια, εργασιακή εκμετάλλευση, σοβαρές καταστάσεις στην υγεία και την εκπαίδευση, κοινωνικός αποκλεισμός και μετανάστευση αποτελούν πτυχές αυτής της κατάστασης. Επειδή η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση, και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, αποτελεί την πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου, οφείλουμε να υπερασπιστούμε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τον σεβασμό της προσωπικής ελευθερίας των άλλων, τα ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες και τους άνδρες, για την LGBTIQ, για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τα δικαιώματα όλων των παιδιών.